... jesienią wyruszamy
na Wilanowską 363
obok Galerii Mokotów

Połączenie techniki HIFU i Lasera frakcyjnego. Hit w zwężaniu pochwy i leczeniu nietrzymania moczu. Promocyjna cena 2500zł. Zapisy na zabieg pod numerem Kliniki +48 22 759 19 08.
Liczba miejsc ograniczona.

Laryngologia

Kriochirurgia migdałków (Kryptoliza kriochirurgiczna)

Rys. 5 - Schemat migdałków podniebiennych po zabiegu kryptolizy kriochirurgicznej. Wymrożenie powoduje zmniejszenie masy migdałków oraz oczyszczenie z zalegającego detrytu i spłycenie krypt migdałkowych.

Leczenie zimnem migdałków podniebiennych stosowane jest w Polsce w niewielu ośrodkach, pomimo wielu możliwych zastosowań.

Jednym z nich jest działanie stymulujące - właściwie dobrana dawka zimna stymuluje funkcję immunologiczną migdałków i pobudza je do pracy.

Kriochirurgia jest bardzo skuteczną i bezpieczną metodą tonsillotomii. Po jednej lub dwóch sesjach wymrażania można znacznie zredukować wielkość migdałków.

Aplikacja miejscowa w zakresie krypt migdałkowych jest zabiegiem tzw. kryptolizy. Powoduje to zmniejszenie głębokości krypt, a co się z tym wiąże, zmniejsza zaleganie detrytu i likwidację brzydkiego zapachu z ust.

Zabieg jest bezpieczny i nie wiąże się z ryzykiem krwawienia.

Adenotomia (wycięcie migdałka gardłowego)

Adenotomię, czyli usunięcie migdałka gardłowego wykonuje się w przypadku dwóch najczęstszych sytuacji klinicznych - jego przerostu oraz przewlekłego zapalenia i związanych z nim nawracających infekcji górnych dróg oddechowych.

Migdałek gardłowy, zwany przez pacjentów i przez część lekarzy popularnie "trzecim" jest skupiskiem tkanki chłonnej położonym w górnej (nosowej) części gardła, do tyłu od jamy nosowej. Takie jego położenie wiąże się z jego funkcją i zarazem z jego patologią.

W sytuacji zdrowia migdałek gardłowy tworzy istotną barierę ochronną dla patogenów wnikających do organizmu przez jamę nosową, czyli większości odpowiadających za infekcje u dzieci i dorosłych. Jego nadmierny przerost powoduje "zatkanie" jamy nosowej od tyłu i początkowo utrudnienie, a potem brak możliwości oddychania przez nos, czyli w sposób fizjologiczny. Pacjentami, u których taka sytuacja występuje najczęściej są dzieci w wieku od 3 do 7 lat, ponieważ to w tej grupie wiekowej migdałek gardłowy naturalnie osiąga swój największy wymiar. Dziecko oddycha w ciągu dnia przez otwarte usta, a w nocy chrapie. Chrapanie, a w bardziej zaawansowanym stadium, również bezdechy powodują niedotlenienie organizmu i pogorszenie jego rozwoju. Drugim problemem są bardzo częste, przeciągające się i nawracające infekcji górnych dróg oddechowych. Odpowiada za nie często właśnie przewlekle zakażona tkanka migdałka gardłowego.

Rys. 1 - Schematnormalnej wielkości migdałka gardłowegow badaniu rynoskopii tylnej. Migdałek zajmuje strop nosogardła, nie zajmuje nozdrzy tylnych oraz nie uciska ujść gardłowych trąbek słuchowych.

Rys. 2 - Schemat przerostu migdałka gardłowego. Duża masa migdałka znacznie zwęża od tyłu światło jamy nosa oraz uciska ujściegardłowe lewej trąbki słuchowej. W pacjenta występują najczęściej objawy niedrożności nosa, większe po stronie lewej oraz niedosłuch przewodzeniowy ucha lewego spowodowany jego zapaleniem wysiękowym.

Dawniej do obiektywnej oceny stopnia przerostu migdałka gardłowego służyło badanie RTG boczne nosogardła (wciąż niekiedy wykonywane). Obecnie najlepszą metodą jest endoskopia jamy nosowej i nosogardła, badanie nieinwazyjne, pokazujące wszystkie konieczne szczegóły dotyczące migdałka i jego otoczenia, a przede wszystkim pozwalające uzyskać całkowitą pewność odnośnie kwalifikacji do leczenia operacyjnego.

Zabieg adenotomii wykonuje się przy użyciu narzędzia zwanego adenotomem, którego wielkość i kształt dopasowuje się do pacjenta. Zabieg trwa około 30 minut, wykonywany jest obecnie w narkozie z intubacją dotchawiczą, która służy bezpieczeństwu pacjenta. Można adenotomię połączyć z paracentezą lub założeniem drenażu wentylacyjnego ucha środkowego, jeśli przerostowi migdałka towarzyszy przewlekłe wysiękowe zapalenie ucha środkowego. Pacjent może opuścić szpital tego samego lub następnego dnia.

Najczęstszym powikłaniem, które może wystąpić po adenotomii jest krwawienie, zdarza się ono jednak rzadko i jest w warunkach szpitalnych relatywnie łatwe do opanowania.

Radiochirurgia (chirurgia radiofalowa) - informacje ogólne

Chirurgia radiofalowa jest to metoda elektrochirurgii, która wykorzystuje jako medium prąd o częstotliwości radiowej, co ma dla tego zastosowania szereg korzyści. Zestaw elektrod (tnące, igłowe) generuje efekt odpowiednio cięcia lub koagulacji tkanek w oparciu o niskie temperatury (60-80 stopni Celsjusza), co daje podobny efekt terapeutyczny jak klasyczna elektrochirurgia, ale znacznie mniejszy zakres uszkodzenia tkanek zdrowych oraz mniejsze dolegliwości bólowe dla pacjenta.

Zabiegi w zdecydowanej większości przypadków przeprowadzane są w znieczuleniu miejscowym, bez potrzeby narkozy.

Po zabiegu pacjent może praktycznie od razu powrócić do pełnej swojej aktywności, a okres pełnej rekonwalescencji jest relatywnie krótki.

W mojej praktyce wykorzystuję aparatCELON firmy Olympusz kompletem oprzyrządowania. Najczęściej wykonuję zabiegi w zakresie podniebienia i migdałków podniebiennych, małżowin nosowych i innych tkanek nosa, jamy ustnej i ucha.

Radiochirurgia - zakres zabiegów

Obecnie przy użyciu radiochirurgii wykonuje się powszechnie zabiegi:

  1. Małżowin nosowych dolnych- łac. konchoplastyka, czyli zmniejszenie ich wielkości, co powoduje poprawę drożności nosa, poprawę węchu, a nawet zmniejszenie ilości wydzieliny z nosa, czyli kataru
  2. Podniebienia(UPPP - uvulopalatofaryngoplastyka) - zabiegi plastyki podniebienia o zróżnicowanym zakresie, uzależnionym od budowy i funkcji podniebienia miękkiego oraz stopnia nasilenia objawów związanych z chrapaniem i bezdechami
  3. Migdałków podniebiennych- usunięcie migdałków podniebiennych (tonsillektomia) lub ich zmniejszenia w przypadku prostego przerostu (tonsillotomia)
  4. Usuwania ograniczonych zmian przerostowych, zapalnych i nowotworowych narządów głowy i szyi

Plastyka przegrody nosa (septoplastyka)

Plastyka skrzywionej przegrody nosa jest zabiegiem złożonym z dwóch etapów - resekcji skrzywienia oraz rekonstrukcji. Dopiero przeprowadzenie pełnych obu etapów umożliwia skuteczne wyleczenie schorzenia.

Do zniekształcenia szkieletu przegrody dochodzi w dwóch mechanizmach - wrodzonym, gdzie wzrost szkieletu przegrody nosa jest kontynuowany po zakończeniu wzrostu szkieletu jamy nosowej oraz urazowym.

Skrzywienie przegrody nosa (łac. Deviatio septi nasi, DSN) występuje najczęściej w kilkiu postaciach:

  1. Kolca przegrody nosa
  2. Listwy przegrody nosa
  3. Wygięcia szkieletu w kształcie litery "C" lub "S"
  4. Ustawienie części chrzęstnej przegrody w płaszczyźnie czołowej

Pierwsze trzy typy skrzywień mają pochodzenie najczęściej wrodzone, rozwojowe, natomiast ostatnie ma podłoże głównie urazowe, na skutek złamania szkieletu przegrody.

Rys. 2 - Schemat skrzywienia przegrody nosa w postaci kolca (widok od przodu)

Rys. 3 - Schemat skrzywienia przegrody nosa w postaci przypodstawnej listwy (widok od przodu)

Rys. 4 - Schemat skrzywienia przegrody nosa w kształcie litery "s" (widok od przodu)

Rys. 5 - Schemat typowych lokalizacji skrzywień przegrody nosa (widok szkieletu przegrody nosa z boku); kolorem niebieskim (nr 1) oznaczono wygięcie boczne w części chrzęstnej przegrody nosa lub pourazowe złamanie chrząstki z czołowym ustawieniem jej odłamu ogonowego; kolorem zielonym (nr 2) oznaczono skrzywienie zlokalizowane w osi wyrostka klinowego chrząstki przegrody, na jej granicy z otaczającymi kośćmi; kolorem czerwonym (nr 3) oznaczono lokalizację skrzywienia przy podstawie przegrody, na jej połączeniu z kośćmi szczęk

Poniżej przedstawiam zasadniczeetapy operacji plastyki korekcyjnej przegrody nosa:

  1. Ostrzyknięcie przegrody nosa roztworem lignokainy i adrenaliny
  2. Nacięcie skóry przegrody nosa w przedsionku nosa
  3. Odwarstwienie obustronne płatów śluzówkowo-ochrzęstnowych z wytworzeniem tuneli
  4. Resekcja skrzywionych fragmentów chrzęstnych i kostnych szkieletu przegrody
  5. Opracowanie plastyczne chrząstki przegrody
  6. Rekonstrukcja szkieletu przegrody
  7. Zamknięcie rany w przedsionku nosa
  8. Stabilizacja szkieletu płytkami wewnątrznosowymi (opcjonalnie)
  9. Opatrunek wewnętrzny i zewnętrzny

Konchoplastyka - zmniejszenie małżowin nosowych

Konchoplastyka jest nazwą oznaczającą zabieg zmniejszenia małżowin nosowych. Celem zabiegu jest poprawa drożności jam nosa, zmniejszenie nasilenia kataru i częstości infekcji górnych dróg oddechowych. Pośrednio, u osób chrapiących nawykowo lub cierpiących na bezdechy podczas snu, zabieg konchoplastyki zmniejsza te dolegliwości.

Współcześnie konchoplastyka najczęściej wykonywana jest metodą chirurgii radiofalowej. Może być on samodzielną procedurą możliwą do wykonania w warunkach ambulatoryjnych w znieczuleniu miejscowym, lub w połączeniu z plastyką przegrody nosa, jeśli jej skrzywieniu towarzyszy znaczący przerost małżowin nosowych.

Rys. 1 - Schemat przedstawiający przerost małżowiny nosowej dolnej lewej

Rys. 2 - Schemat przedstawiający etapy zabiegu konchoplastyki metodą radiochirurgii (RFITT). Po znieczuleniu małżowiny, elektroda igłowa wkłuwana jest w przedni biegu małżowiny i przeprowadzana podśluzówkowo do jej tylnego bieguna. Operator następnie sekwencyjnie aktywuje elektrodę na określony czas i z określoną mocą, a następnie wycofuje ją w kierunku nozdrza przedniego. W punktach oznaczonych koloremżółtymnastępuje ogniskowa koagulacja, co w następstwie daje zmniejszenie małżowiny. Czasem, przy bardzo znacznych przerostach, konieczne jest kilkukrotne wkłucie elektrody w różne części małżowiny i powtórzenie kolejnych kroków.

Efekt zabiegu konchoplastyki radiofalowej zwykle nie jest natychmiastowy, ale następuje w pełni po około dwóch tygodniach. Po zabiegu zwykle nie ma konieczności zakładania tamponady do jam nosa, ponieważ nie towarzyszy mu nasilone krwawienie.

Przejściowo, w pierwszych dniach po zabiegu, może dojść do obrzęku operowanych małżowin i pogorszenia drożności nosa na skutek odczynu tkanek.

Operacje endoskopowe zatok przynosowych

Rys. 1 - Schemat przekroju czołowego zatok przynosowych z zaznaczonymi najważniejszymi elementami anatomicznymi. Koloremczerwonymoznaczono rejon kompleksu ujściowo-przewodowego.

Operacje zatok przynosowych, w bardzo dużym uproszczeniu, polegają na udrożnieniu kompleksu ujściowo-przewodowego. Warunkuje to prawidłową wentylację zatok oraz ich drenaż. Do okolicy kompleksu ujściowo-przewodowego otwierają się zatoki: szczękowa, sitowe oraz czołowa, a więc zablokowanie mechaniczne relatywnie niewielkiej przestrzeni w jamie nosa powoduje rozległe zaburzenia drenażu i wentylacji w twarzoczaszce.

Zabieg wykonywany jest współcześnie przy użyciu optyk i instrumentarium endoskopowego. Endoskopia umożliwia wgląd w głęboko zlokalizowane przestrzenie jamy nosa i zatok, a dostosowane narzędzia endoskopowe skuteczny i bezpieczny dostęp operacyjny.

Podczas operacji usuwa się w sposób "atraumatyczny", czyli jak najbardziej delikatny tkanki zapalne oraz zniekształcone lub blokujące dostęp do zatok struktury kostne. Zabieg kończy się otwarciem dostępu do wszystkich zablokowanych uprzednio zatok przynosowych.

Po operacji bardzo duże znaczenie ma opieka pooperacyjna i regularna kontrola laryngologiczna. Podczas kontroli endoskopowych laryngolog oczyszcza okolice operowaną z zalegających skrzepów, śluzu, czy innych pozostałości po operacji. Pacjent powinien regularnie przepłukiwać jamy nosa roztworem soli fizjologicznej, a po kilku tygodniach i zagojeniu rany w jamie nosowej można rozważyć powrót do stosowania leków donosowych.

Repozycja kości nosa

W przypadku złamania kości nosa, konieczna może być ich repozycja. Jest to często ważne nie tylko ze względu na defekt kosmetyczny, ale również na zachowanie prawidłowej funkcji nosa jako narządu oddechowego, powonienia i receptorowego.

Złamanie kości nosa typu "młodej gałązki", czyli bez przemieszczenia sąsiadujących odłamów kostnych, nie wymaga repozycji nosa.

Złamanie z przemieszczeniem zwykle repozycji wymaga. Zabieg można wykonać w znieczuleniu miejscowym, w trybie ambulatoryjnym do około 5-7 doby od urazu. Jeśli w momencie konsultacji laryngologicznej pacjent ma nasilony obrzęk nasady nosa, powinno zastosować się przed zabiegiem repozycji kilkudniowe intensywne leczenie przeciwobrzękowe.

Jeśli czas zgłoszenia się pacjenta do laryngologa przekroczy 7-10 dni i kości nosa rozpoczną gojenie kostne w nieprawidłowej pozycji, zabieg należy odłożyć o 2-3 miesiące i wykonać go w znieczuleniu ogólnym, w warunkach bloku operacyjnego.

Po złamaniu kości nosa pacjent powinien zażyć antybiotyk przez tydzień oraz pozostawać po czujną opieką laryngologa z uwagi na możliwość wystąpienia groźnych powikłań, jak np. krwiak, a potem ropień przegrody nosa.

Operacje podniebienia

Dla Pacjentów

Zabiegi na podniebieniu miękkim i migdałkach podniebiennych wykonuje się u osób chrapiących nawykowo i cierpiących na zespół obturacyjnego bezdechu podczas snu.

Są one szczególnie warte rozważenia, gdy u pacjenta dominuje komponenta obturacyjna bezdechu w wyniku badania polisomnograficznego.

Przy braku wyraźnej blokady w jamie nosa (jak np. skrzywienia przegrody nosa) i powiększonych migdałkach podniebiennych, wydłużonym języczku podniebiennym, czy długim, wiszącym podniebieniu miękkim, zabieg plastyki podniebienia ma duże szanse poprawić oddychanie pacjenta podczas snu.

Poprawa oddychania w czasie snu wiąże się z bardziej efektywnym snem i lepszą kondycją pacjenta w czasie dziennej aktywności oraz obniżeniem ryzyka powikłań bezdechów - nadciśnienia tętniczego, zawału serca, czy udaru mózgu.

Plastyka podniebienia miękkiego (uvulopalatoplastyka)

Zabieg współcześnie wykonuje się zwykletechnikami radiochirurgiilub przy pomocy lasera.

Poniżej przedstawiam schematycznie kolejne etapy zabiegu wykonywanego metodą radiochirurgii przy użyciu aparatu Celon ENT firmy Olympus. Procedura wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym.

Rys. 1 - Miejsca aplikacji znieczulenia miejscowego

Rys. 2 - Miejsca użycia sondy igłowej do podniebienia miękkiego

Rys. 3 - Resekcja dystalnego odcinka języczka podniebiennego

Rys. 4 - Zakres resekcji łuku podniebienno-gardłowego

Copyright by: rogiewicz.pl ©

Umów się na wizytę

Uwaga! Dzień wcześniej, z numeru telefonu +48 501 099 769, otrzymają Państwo SMS-em prośbę o potwierdzenie wizyty do godziny 18- stej.
Jeśli nie potwierdzą Państwo wizyty, miejsce będzie automatycznie zwolnione i zapisany kolejny pacjent z listy oczekujących.

.

Nie pamiętasz hasła? / Nie pamiętasz nazwy?